e
sv

The Medium inceleme

avatar

programindir

  • e0

    Mutlu

  • e0

    Eğlenmiş

  • e0

    Şaşırmış

  • e0

    Kızgın

  • e0

    Üzgün

The Medium içerisinde nostaljik bir oynanışı barındıran lakin günümüz teknolojisinden de geri duymayan bir üretim olarak karşımıza çıkıyor. Playstation 1 ve 2 devrinde örneklerini sık sık gördüğümüz sabit kamera açısına sahip olan oyunların çağdaş bir versiyonu da diyebiliriz The Medium için. Oyunun bu nostaljik duruşunu muvaffakiyetle taşıdığı anlar kadar birtakım taraflardan zayıf kaldığı noktalar da bulunuyor. Artık gelin The Medium inceleme yazımızda oyunun kıssasına ve oynanıştaki bu detaylarına göz atalım.

The Medium incelemesi

Ruhsal kaygı cinsinde olan The Medium oyununda Marianne isimli bir karakterin denetim ediyoruz. Oyunun çabucak başında öksüz olduğunu anladığımız Marianne, baba figürü yerine koyduğu biri tarafından büyütülmüş. Çocukluğundan beri özel olduğu belirtilen ve bu tabirin hakkını da veren Marianne, kimi özel güçlere sahip.

Bu özel güçlerin başında Araf olarak tabir edilmese de misal bir boyuttaki ruhlarla konuşabilmesi geliyor. Ölen birtakım bireylerin burada sıkışıp kaldığı ve Marianne tarafından ışığa hakikat gönderildiğini anlıyoruz. Özcesi kendisi kimi görülere de sahip olan ve ölmüş ruhları hidayete erdiren bir karakter portresi çiziyor. Bu görülerin en kıymetlisi ise ölen bir kız çocuğu. Çocukluğundan beri tıpkı görüyü tekraren gören Marianne, aslında kendisinin de neden bu güçlere sahip olduğunu bilmiyor.

Oyunun birinci dakikalarında gizemli bir telefon alıyoruz. Ahizenin öteki ucunda olan Thomas isimli bir karakter bizim ismimizi bildiği üzere bu medyum güçlerimizden de haberdar olduğunu söylüyor. yardıma gereksinimi olduğunu belirttikten sonra bize bir otelin ismini veriyor ve tabir-i caiz ise sırra kadem basıyor. Biz de karakter üzere bu bilinmezliğin ortasında oyuna başlıyoruz. Çok küçük bir kıssa girişinin akabinde geçmişinde büyük katliamların yaşandığı bu terk edilmiş otele gidiyoruz.

Oyun başta da belirttiğim üzere nostaljik oyunların yapısını içerisinde barındırıyor. Resident Evil, Silent Hill üzere birçok seri bildiğiniz üzere sabit kamera açısına sahip olarak karşımıza çıkmışlardı. Lakin teknolojinin gelişimi ile birlikte bu serilerin TPS, omuz kamerası ve hatta FPS olarak yayınlandığını da gördük. Burada ufak bir parantez açarak ek bir bilgi vereyim, zira oyunun en büyük kopuşlarından biri bu sabit kamera açısı ile alakalı. Oyunların bir periyot sabit kamera açısına sahip olmasının en büyük sebebi teknik yetersizlik. Yani o kamera açıları dışında kamera dışında kalan bölgeler aslında oyunlarda yok. Çizim uzaklığı ve çizilen alanlar daha az olduğu için üretimciler anlatıma daha çok odaklanabiliyorlardı.

The Medium ise sabit kamera açısı konusunda düzgün işleyen dinamiklere sahip. Bir odadan çıktığınızda kamera açısından ötürü vakit zaman karakter denetimini kaybettiğiniz anlar oluyor lakin genel işleyiş stabil bir biçimde korunmuş. Bu sabit kamera birtakım anlarda kayan ve hareketimize nazaran daha fazla alanı görmemizi sağlayan dinamiklere bürünebiliyor. En büyük külfeti ise kovalamaca sahnelerinde yatıyor. Oyunun kimi anlarında endişe ögesini arttırmak için kovalama sahnelerine yer verlmiş. Öteki boyutta geçen bu kovalama sahneleri genelde karakterin ekrana gerçek koşması halinde ilerliyor. Bu yapı hem sabit kamera nostaljisini hem de boyutlar ortası eşitliği biraz baltalamış durumda.

Oyunda etrafı araştırmak yeni ayrıntıları öğrenmenize de imkan sağlıyor. Gazete kupürlerinden, bulduğunuz eşyalardan öykü ve oyunun dünyası hakkında daha fazla bilgi alabiliyorsunuz. Marianne tıpkı vakitte dokunduğu eşyalar ile etkileşime geçme özelliğine de sahip. Örneğin otele girdiğinizde yerde duran eskimiş bir ayakkabıya bakıp, geçmişte yaşanan yıkımın seslerini duyabiliyorsunuz. Tıpkı halde konuşmaları da duyabildiği için hem kıssa ilerleyişi hem de ek bilgilere bu halde ulaşmanız sağlanmış.

Bloober Team, oyununun oynanış dinamiklerinde çok sık görmediğimiz bir sisteme yer vermiş. Bu sistem kimi anlarda aksayabiliyor lakin pein peşin farklı bir şey denedikleri için imal takımının de tebrik edilmesi gerektiğini düşünüyorum. Oyunda belirttiğim üzere iki farklı boyut var ve oyunun büyük bir kısmında bu iki boyutu birebir anda görüyorsunuz. Yani dolaştığınız her alan, oda aslında öbür boyutta da emsal yapılara sahip. Bu nedenle her iki boyutta da olan karakterinizin hareketlerinin bile birebir olduğunu görüyorsunuz. Mesela Marianne öbür boyutta bir ruh ile konuşurken gerçek dünyada da tıpkı halde hareket ediyor ve konuşuyor.

Tabi bu boyut işleyişi oyunun bulmaca dinamiklerine de yansıtılmış. Birebir anda ilerleyip farklı boyutlarda farklı eşyalar bulabildiğiniz üzere Marianne odaklandığında yalnızca öteki boyuttaki halini de denetim edebiliyor. Bu sayede yalnızca başka boyutta var olan kimi alanlara gidebiliyor ya da yolunuzu bu halde açabiliyorsunuz. Bu özelliği çok uzun kullanamadığınızı da belirteyim. Belirli bir müddet sonra karakterin odağı bozuluyor ve başka taraftaki hali yok olmaya başlıyor. Çabucak odaklanmayı bozup, yine odaklanma talihine tabi ki sahibiz.

Bu iki boyut ortası işleyiş dışında oyunun aşikâr bir basamağından sonra aynalar aracılığı ile boyutsal geçişleri de yapabiliyorsunuz. Yani gerçek dünyada laylaylom hareket eden Marianne, aynadan direkt olarak başka boyuta da geçebiliyor ve yalnızca buradaki karakterin denetimini de sağlayabiliyor. Tüm bu geçişler oyunun bulmaca yapısına ve oyun alanına nazaran tasarlandığı için keyifli olmuş diyebilirim. Ancak her iki dünya da benzeri hatalra sahipken bir başkasında uzun koridorlarda koşmak biraz evvel de bahsettiğim üzere bu bütünlüğe biraz ziyan vermiş.

Oyun işleyiş olarak biraz çizgisel bir yapıda ilerliyor. Yani bir odada bir bulmaca çözecekseniz oyun sizi o odaya hapsediyor. Ne Silent Hill’de ne de Evil Within’de olduğu üzere etrafı güzelce kolaçan etmenize müsaade vermiyor. Oyunun tahminen de en sevmediğim tarafı bu oldu diyebilirim. Hoş bir dünyası var ancak daima geriden sizi itekleyen bir el olduğunu hissediyorsunuz. Kovalama anları ve kimi gereksiz gizlenme dinamikleri dışında oyunun dünyası hoş bir halde tasarlanmış. Kıssa kendisini merak ettiriyor ve karşılaştığınız karakterlerin emelini sorgulamaya başlıyorsunuz. Ayrıyeten topladığınız bilgiler ile geçmişte yaşananları takip etmek, okumak da benim üzere ayrıntı seven oyunculara farklı bir haz veriyor diyebilirim.

Oyunun bu dünyası görsel açıdan da güzel diyebileceğim bir yapıya sahip. karakter sözleri biraz donuk olsa da bu ölçekteki bir oyun için kâfi. İki dünya dinamiği hoş bir formda tasarlanmış. Yani kusursuz bir görsellikle karşılaşmıyorsunuz fakat üzerine düşen vazifesi de muvaffakiyetle yerine getiriyor diyebilirim. Oyun teknik manada akıcı fakat yüksek bir donanımda test etmeme karşın vakit zaman frame düşmeleriyle de karşılaştım. Sonuç olarak The Medium, Amerika’yı tekrar keşfetmiyor lakin nostaljik yapısı ile farklı bir tecrübe sunmayı başarıyor. İşi yalnızca ortam sesleri, tansiyon ögesi üzerine ağırlaşarak ilerletse çok daha başarılı bir oyun olabilirmiş fakat birtakım Jump Scare anlarında ve dehşet öğelerinde sıradanlaşmaya başlıyor. Velhasıl The Medium kaygı, tansiyon çeşidini seviyorsanız nostaljik bir tat da alabileceğiniz bir imal olmuş diyebilirim.

  • Site İçi Yorumlar

Yorum yapabilmek için giriş yapmalısınız.

Makale göwnderim sistemimize hoş geldiniz

Galeri Alanı

828 x 478